Get Adobe Flash player
Powiększ/pomniejsz
Zoom in Regular Zoom out
Menu
Pokaz slajdów
Pogoda
Oborniki
16 sierpnia 2018
Czysto
18°C
odczuwalna: 17°C
wilgotność: 67%
prędkość wiatru: 11 km/h ESE
Prognoza 17 sierpnia 2018
dzień
Przelotne zachmurzenie
29°C
noc
Przeważnie pochmurno, burze
17°C
Prognoza 18 sierpnia 2018
dzień
Częsciowo słonecznie, burze
28°C
noc
Przeważnie czysto
14°C
 


ŚCIEŻKA DYDAKTYCZNA PRZYRODNICZO – LEŚNA
„DOLINA WEŁNY” w Rożnowie

 


Ścieżka konna


Przystanki tematyczne:
1. Uprawa leśna.
2. Las mieszany.
3. Mogiła (grób Józefa Ślązaka).
4. Mrówka rudnica.
5. Muzeum Młynarstwa w Jaraczu.
6. Ferma strusi.
7. Rzeka Wełna.
8. Bory sosnowe.
9. Bóbr europejski.
10. Podszyt leśny.
11. Punkt widokowy przy rz. Wełna.
12. Pomnik Przyrody (zrośnięta sosna).
13. Odnowienie naturalne.
14. Drzewostany liściaste.
15. Podrost.
16. Młody drzewostan – drągowina.
17. Słupek oddziałowy.
18. Gospodarczy Drzewostan Nasienny.
19. Miejsce Pamięci Narodowej.
20. Drzewa doborowe.
21. Pomnik przyrody – dąb szypułkowy.

 


Serdecznie witamy Państwa na terenie Nadleśnictwa Oborniki.
Wjeżdżając na ścieżkę dydaktyczną „Dolina Wełny”, przy pomocy tego przewodnika zapoznamy się z ogólnymi zagadnieniami związanymi z prowadzeniem gospodarki leśnej oraz formami i metodami ochrony przyrody, zaobserwujemy wiele ciekawostek przyrodniczych, a także historycznych. Szczegółowych informacji związanych z życiem lasu udzielą nam na trasie ścieżki pracownicy nadleśnictwa, po uprzednim uzgodnieniu telefo-nicznym pod nr (061) 2971302. Trasa ścieżki ma długość 16,5 km i zaprojektowana została z myślą o turystyce konnej i rowerowej. Na całym przebiegu oznaczono ją sylwetką konia.
Ruszając od stacji PKP w Rożnowie w kierunku zachodnim mijamy trasę nr 11 Poznań – Piła i po przebyciu 700m dojeżdżamy do lasu. Znajdujemy się na terenie Leśnictwa Rożnowo, które jest jednym z 19 leśnictw Nadleśnictwa Oborniki. Kompleks leśny, w którym jesteśmy to Puszcza Notecka, tworząca pas długości 95 km o naj-większej szerokości do 20 km, a powierzchnia jej przekracza 1200 km2. Charakterystyczne są bardzo ubogie siedliska leśne, zdegradowane przez wprowadzenie na ogromnych obszarach drzewostanów sosnowych, pozbawionych domieszek gatunków liściastych. Po przebyciu kolejnych 700m skręcamy w lewo i tutaj dowiemy się jak przebiegają początkowe fazy wzrostu drzewostanów 1. Znajdujemy się obok uprawy leśnej założonej w 2002 roku. W wyoranych bruzdach posadzono jednoroczne sosny, buki, świerki i modrzewie. Aby osiągnąć rozmiary drzew pozostawionych na powierzchni zrębu w tzw. kępach ekologicznych będą musiały rosnąć, co najmniej 90 lat, przechodząc kolejne fazy wzrostu i wiele zabiegów pielęgnacyjno hodowlanych.
Do uprawy przylega o 8 lat starszy młodnik, w którym sąsiadujące ze sobą drzewka zaczynają stykać się gałęziami tworząc zwarcie drzewostanu.
Ruszamy dalej 2. Przez kolejny kilometr podziwiać możemy piękne drzewostany mieszane. Różnią się one od typowych puszczańskich borów sosnowych. To efekt żyźniejszej i bardziej zasobnej w wodę gleby. Rosną tutaj niemal wszystkie gatunki lasotwórcze występujące na terenie kraju. Postaraj-my się je rozpoznać. Po przejechaniu 2,6 km docieramy do rzeki Wełny, która wijąc się przez tereny leśne tworzy malownicze wąwozy, zakola mielizny 3. W jednym z takich urokliwych miejsc, tu właśnie, znajduje się grób Józefa Ślązaka mieszkańca tych okolic, zamordowanego przez hitlerowców 11-IX-1939r. Jadąc dalej, przed wjazdem na drogę asfaltową we wsi Rożnowice skręcamy w prawo (zbaczając z trasy ok. 200m), aby przyjrzeć się życiu leśnych mrówek 4.  Na niewielkim obszarze lasu lokalizowanych jest niemal 20 mrowisk, niektóre nawet do 1,5 m wysokości. Mrówki mają duże znaczenie dla stanu sanitarnego lasu. Niszczą one ogromne ilości szkodliwych owadów. Mrowiska są objęte ochroną prawną. Wracamy na trasę i dojeżdżamy szosą do wsi Jaracz, skręcamy w lewo (po 5,8 km) kierując się do młyna.5. W starym młynie urządzono Muzeum Młynarstwa, które możemy zwiedzić, a o historii tego miejsca opowie nam przewodnik. Po zwiedzeniu muzeum warto na chwilę wstąpić do położonej w bliskim sąsiedztwie farmy strusi 6, obejrzeć te interesujące ptaki i zapoznać się z ich zwyczajami. Przebyliśmy już 7 km naszej ścieżki. Pojedziemy teraz terenem leśnym wzdłuż rzeki Wełny, która tworzy na tym odcinku ciekawą dolinę. 7 Lewy brzeg porośnięty jest lasem, natomiast po prawej stronie rzeki ciągną się żyzne łąki, doskonała baza żerowa dla bytującej tu zwierzyny płowej. Przejeżdżamy przez mosty na Wełnie i Flincie (8,5 km), mijamy leśniczówkę. Kolejny odcinek trasy 8 wiedzie przez typowe dla Puszczy Noteckiej bory sosnowe, miejscami urozmaicone domieszką brzozy, dębu lub świerka (10 km). Z lewej strony 9 obserwujemy znaczne obniżenie terenu. To stare rozlewisko rzeki Wełny, częściowo zalesione. Te podmokłe tereny upodobał sobie nasz największy gryzoń – bóbr europejski. Gatunek ten przystosowując środowi-sko do własnych potrzeb, bardzo korzystnie wpływa na ekosystem, w którym bytuje. Działalność bobrów może przywracać właściwe stosunki wodne, utrzymywać i zwiększać różnorodność biologiczną, ograniczać erozję, zwiększać tempo samooczyszczania się wód. Miejsca zamieszkałe przez bobry są atrakcyjne dla człowieka pod względem estetycznym, rekreacyjnym i edukacyjnym. Podążając dalej zauważamy wyraźne zmiany w otaczającym nas drzewostanie sosnowym. To gęste podszyty 10. Występujące w dolnej warstwie lasu krzewy i drzewa liściaste chronią i uaktywniają glebę, powodują szybszy i bardziej prawidłowy rozkład ściółki leśnej, odgrywają też rolę biocenotyczną wzmagając odporność drzewostanu na wpływy zewnętrzne m.in. ze strony szkodliwych owadów.
Ponownie zbliżyliśmy się do rzeki (11 km). Znajdujemy się 11 w jednym z najpiękniejszych zakątków leśnictwa Rożnowo. To punkt widokowy „Skarpa”. Podziwiajmy. 400 m dalej po lewej stronie drogi napotkamy ciekawy obiekt przyrodniczy – zrośnięte sosny 12. To pomnik przyrody. Kolejnym miejscem, w którym warto się chwilę zatrzymać 13 (11,8 krn) jest uprawa leśna odnowiona w sposób naturalny (samosiew). W 1995 roku na tej powierzchni wykonano zrąb, pozostawiając niewielką ilość pojedynczo stojących drzew tzw. nasienników. Przy użyciu pługa leśnego przygotowano glebę, wyorując bruzdy. Przez następne lata z pozo-stawionych nasienników i drzewostanów sąsiadujących następował obsiew nasion. Dziś obserwujemy dobrze rosnącą uprawę leśną. To dowód, że przyroda nie znosi pustki. Ponownie jesteśmy na naszej ścieżce. Mijamy niewielkie powierzchnie drzewostanów dębowych 14, a następnie skręcamy w prawo (12,7 km). Po obu stronach drogi możemy zauważyć dojrzałe drzewostany sosnowe z wykształconą warstwą podszytu, który tworzą głównie dęby i świerki. 15 Jest to drugie piętro drzewostanu o dość wysokich walorach jakościowych, spełniających warunki wejścia w skład przyszłego drzewostanu, noszące nazwę podrostu.
Trasa wiedzie teraz w kierunku północnym. Z lewej strony mijamy niewielkie wzniesienia porośnięte młodnikiem, a nieco dalej starszy, 22-letni drzewostan sosnowy – drągowina 17. Na skrzyżowaniu dróg (14,1 km) skręcamy w prawo, aby po przebyciu około 500 m zatrzymać się przy słupku oddziałowym 17. Słupki oddziałowe usytuowane są na skrzyżowaniach linii podziału powierzchniowego. Sieć bezdrzewnych linii biegnących najczęściej z południa na północ i ze wschodu na zachód dzieli kompleks leśny na części zwane oddziałami. Słupek z namalowanymi na nim numerami oddziałów wkopany jest w ten sposób, aby jego narożniki wskazywały kierunki świata, a numery oddziały, które określają. Numeracja oddziałów postępuje ze wschodu na zachód. Znając te podstawowe zasady, bardzo łatwo poradzimy sobie z orientacją w terenach leśnych. Przemierzając trasę ścieżki, z pewnością zauważyliście namalowane na niektórych drzewach, żółte, przerywane paski.
W ten sposób oznacza się granice gospodarczych drzewostanów nasiennych 18. Są to drzewostany, których pochodzenie i dobra jakość pozwala oczekiwać, że z nasion w nim pozyskanych otrzyma się wartościowe potomstwo, zapewniające zadowalającą produkcję drewna pod względem jakościowym i ilościowym. Przejechaliśmy 15,1 km. Kolejnym miejscem 19  godnym uwagi, a związanym z historią tych ziem jest cmentarz z okresu II wojny światowej. Na obszarze około 3 ha rozsiane są zbiorowe mogiły pomordowanych przez hitlerowców w latach 1939 – 1943. Liczbę ofiar szacuje się na około 12000. Niemym światkiem tamtych czasów jest 130-letni starodrzew sosnowy porastający teren cmentarza. Spośród tych starych sosen wybrano trzy drzewa, których rozmiary i forma są, niemal wzorcowe dla Puszczy Noteckiej. Nazywamy je drzewami doborowymi 20. Pozyskuje się z nich szyszki i szczepy, służące do zakładania plantacji nasiennych. Zbliżamy się do końca naszej wędrówki.
Niedaleko ujścia rzeki Flinty do Wełny rośnie 320 letni dąb – pomnik przyrody 21, którego obwód wynosi 635 cm. Jest to najgrubsze drzewo Nadleśnictwa Oborniki. To ostatni obiekt przyrodniczy, który chcieliśmy Państwu zaprezentować. Tutaj w cieniu tego majestatycznego drzewa, przy ognisku wspomnijcie przebyty dzień. Jeśli stwierdzicie, że warto było tu przyjechać, to sprawiliście ogromną satysfakcję pracującym tu leśnikom. Dziękując za spotkanie zapraszamy do odwiedzenia innych ścieżek dydaktycznych zlokalizowanych na terenie Nadleśnictwa Oborniki.

 

 

NADLEŚNICTWO OBORNIKI
Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych
w Poznaniu

OBORNIKI 2002 ROK

 

 

Powrót do listy



Print Friendly, PDF & Email