Get Adobe Flash player
Powiększ/pomniejsz
Zoom in Regular Zoom out
Menu
Pokaz slajdów
Pogoda
Oborniki
23 kwietnia 2018
Częściowo słonecznie
21°C
odczuwalna: 19°C
wilgotność: 52%
prędkość wiatru: 22 km/h W
Prognoza 24 kwietnia 2018
dzień
Przeważnie pochmurnie
19°C
noc
Przelotny deszcz
10°C
Prognoza 25 kwietnia 2018
dzień
Burza
19°C
noc
Przelotny deszcz
6°C
 




NADLEŚNICTWO OBORNIKI

REGIONALNA DYREKCJA
LASÓW PAŃSTWOWYCH
W POZNANIU




Długość trasy rowerowej – 90 km.


Przystanki tematyczne
Początek – ścieżki – pływalnia Oborniki
1. Rezerwat „Słonawy”.
2. Głaz Narzutowy przy Kąpielisku w Obornikach.
3. Rezerwat „Śnieżycowy Jar” – w Uchorowie.
4. Rezerwat „Buczyna” – w Pacholewie.
5. Rezerwat „Promenada” – w Wełnie.
6. Rezerwat „Wełna” – w Jaraczu.
7. Rezerwat „Bagno Chlebowo” – w Chlebowie.
8. „Wilczy Park” i ścieżka „Dolina Kończaka” – w Stobnicy.
9. Rezerwat „Świetlista Dąbrowa”i ścieżka „Dębowy Las” w Danielach.
10.Rezerwat „Dołęga” – w Sycynie.

 

 

 

 

 

Ogólna charakterystyka przyrodniczo-gospodarcza Nadleśnictwa Oborniki i Gminy Oborniki
Powierzchnia Lasów państwowych Nadleśnictwa Oborniki wynosi 17213ha i 833ha nie stanowiących własności Skarbu Państwa. Lasy Nadleśnictwa Oborniki leżą w granicach czterech powiatów, z tego: w obornickim – 11385ha, szamotulskim – 5629ha, poznańskim – 143ha i czarnkowsko-trzcianeckim – 45ha. Lasy Nadleśnictwa Oborniki są jednostką administracyjno-gospodarczą Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu. Największym kompleksem leśnym w gminie Oborniki jest znajdująca się na północy, wschodnia część Puszczy Noteckiej, zwana dawniej Puszczą Obornicką. Inne większe zwarte kompleksy leśne rozmieszczone są w północno-wschodniej części gminy, w dolinie rzeki Warty (Nadleśnictwo Czerwonak i Nadleśnictwo Łopuchówko). Lasy i grunty leśne w gminie Oborniki zajmują obszar 13144ha, co stanowi 38,6% powierzchni gminy. Lasy Nadleśnictwa Oborniki charakteryzują się wysokim udziałem drzewostanów sosnowych, ze względu na słabe siedliska występujące w Puszczy Noteckiej. Do obszarów szczególnie interesujących i chronionych należą rezerwaty przyrody i pomniki przyrody. Co to są rezerwaty przyrody? Rezerwat przyrody jest obszarem obejmującym zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym ekosystemy, w tym siedliska przyrodnicze, a także określone gatunki roślin i zwierząt, elementy przyrody nieożywionej, mające istotną wartość ze względów naukowych, przyrodniczych, kulturowych bądź krajobrazowych. W okolicach Obornik znajduje się 8 rezerwatów przyrody i rezerwat projektowany „Dolina Kończaka”. Występują następujące typy rezerwatów przyrody:

  • leśne 2 rezerwaty („Buczyna”, „Świetlista Dąbrowa”)
  • florystyczne 3 rezerwaty („Śnieżycowy Jar”, „Promenada”, „Dołęga”)
  • faunistyczne 1 rezerwat („Słonawy”)
  • torfowiskowe 1 rezerwat („Bagno Chlebowo”)
  • wodne 1 rezerwat („Wełna”)
  • krajobrazowo-leśny 1 rezerwat („Dolina Kończaka”) – projektowany.

Z tego:

  • na terenie administracyjnym Nadleśnictwa Oborniki: (4) „Słonawy”, „Dołęga” , „Świetlista Dąbrowa” oraz jeden projektowany „Dolina Kończaka”.
  • na terenie administracyjnym Nadleśnictwa Łopuchówko (2) „Śnieżycowy Jar” i „Buczyna”,
  • na terenie administracyjnym Nadleśnictwa Durowo: (2) „Promenada”, „Wełna”,
  • na terenie administracyjnym Nadleśnictwa Krucz: (1) „Bagno Chlebowo”.

 

Co to są pomniki przyrody?

Pomniki przyrody nieożywionej
Działalność w zakresie ochrony przyrody nieożywionej polega m.in. na zabezpieczeniu przed zniszczeniem i zachowaniu w stanie naturalnym niektórych elementów budowy geologicznej (np. skał, minerałów, skamieniałości). Najbardziej powszechnymi zabytkami przyrody nieożywionej są głazy narzutowe, świadczące o działalności lodowców.

Pomniki przyrody ożywionej. To głównie pojedyncze drzewa lub krzewy oraz ich grupy, aleje, rzadziej stanowiska chronionych gatunków roślin i zwierząt chronione prawem ze względu na swój wiek i rozmiary.

Gorąco zapraszamy na trasę naszej niezwykle ciekawej ścieżki.

Ścieżka przyrodniczo – leśna
„REZERWATY”
Pierścieniem wokół Miasta i Gminy Oborniki

Powstała przy udziale:

  • Lasów Państwowych
  • Urzędu Miasta i Gminy Oborniki

 

Nadleśnictwo Oborniki 2002

Informacje ogólne o ścieżce.

Trasa rowerowej ścieżki dydaktycznej zlokalizowana jest w formie pierścienia wokół miasta i gminy Oborniki na terenie czterech sąsiednich nadleśnictw tj.: Obornik, Łopuchówka, Durowa i Krucza. Początek swój ma w Obornikach na parkingu przy pływalni, następnie udajemy się na śluzę Wełny do rezerwatu „Słonawy”. Łączna trasa po wszystkich rezerwatach liczy ok. 90 km długości i pokonanie jej zajmie ok. 2 dni po 10-14 godzin. Oznaczona jest w terenie makietą roweru kolorem zielonym w standardowy sposób jak szlaki turystyczne PTTK. Na trasie są parkingi leśne przy rezerwatach jak i w leśniczówkach. Ustawione są tam stoły z ławeczkami, gdzie można odpocząć. Na parkingu leśnym przy leśniczówce Daniele można rozpalać ognisko w „wigwamie” po uprzednim uzgodnieniu telefonicznym. Istnieje również możliwość skorzystania z fachowej wiedzy leśniczych (po uprzednim uzgodnieniu z Nadleśnictwem lub Leśnictwem), którzy na miejscu mogą rozwiązać wszelkie wątpliwości, zwrócić uwagę na elementy nie ujęte w przewodniku lub na tablicach.

Trasy rowerowe poprowadzone są po terenie pagórkowatym wzdłuż dolin rzek Wełny i Warty i strumienia Kończak. Na malowniczym terenie prowadzą szlaki turystyczne piesze, wodne, konne i rowerowe. Adresatem ścieżek są dzieci i młodzież – uczniowie szkół, ale tematyka i treść ścieżek może być interesująca dla dorosłych. Pomoże zrozumieć każdemu, że las to coś więcej niż grupa drzew, że gospodarka leśna to coś więcej niż ich wycinanie.

Zasady zachowania się na trasie ścieżki Podczas wędrówki po naszej ścieżce przyrodniczej i podziwiania jej walorów pamiętajmy o przestrzeganiu zasad, które zostały ustanowione w obiektach przyrodniczych objętych ochroną rezerwatową. Zachowanie nasze zgodne z tymi zasadami pozwoli na zachowanie tego pięknego zakątka w naturalnym stanie. W zamian możemy oczekiwać, że przyroda pozwoli nam miło spędzać czas z daleka od zgiełku cywilizacji.

Dlatego pamiętajmy aby przestrzegać następujących zasad:

  1. – nie zrywać roślin,
  2. – nie zabijać i nie płoszyć zwierząt,
  3. – nie śmiecić,
  4. – nie palić ognia,
  5. – nie hałasować,
  6. – nie wjeżdżać pojazdami mechanicznymi,
  7. -.poruszać się w obiektach rezerwatowych tylko wyznaczonymi ścieżkami.

Ścieżkę rowerową przyrodniczo-dydaktyczną rozpoczynamy od pływalni w Obornikach, a następnie udajemy się do rezerwatu „Słonawy” ul. Chłopską w kierunku śluzy i Młyna na Wełnie.

Przystanek nr 1 – Rezerwat „Słonawy” (0,5 km) Rezerwat faunistyczny (ichtiologiczny) o powierzchni 3,52ha (w tym wody 2,92ha), utworzony w 1957 roku. Leży na terenie miasta Oborniki i obejmuje odcinek rzeki Wełny o długości ponad 1 km od Młyna do ujścia oraz prawy brzeg Warty, 100 m w górę i w dół od ujścia Wełny. Po zapoznaniu się z malowniczym terenem udajemy się dalej ulicami: Chłopską, Łazienkową, Szpitalną, Jagielońską, Stefanowicza, Kowanowską w kierunku kąpieliska. Przed kąpieliskiem skręcamy w prawo i udajemy się do głazu narzutowego.

Łosoś
(Salmo salar)


Troć wędrowna
(Salmo trutta trutta)


Certa
(Vimba vimba)


Brzana
(Barbus barbus)


Lipień

(Thymallus thymallus)


Głowacz białopłetwy
(Cottus gobio)

 


  1. Rezerwat „Słonawy” – tarliska wyżej wymienionych gat. Ryb. (z opracowanego planu ochrony rezerwatów Nadleśnictwa)





    (fot. 2) Krajobraz – Jaz na rzece Wełnie (Fot. K. Naparty)


Został utworzony w celu ochrony miejsc tarliskowych ryb dwuśrodowiskowych, mianowicie łososia (Salmo salar) i troci wędrownej (Salmo trutta morpha trutta), a także pstrąga potokowego (Salmo trutta morpha fario), lipienia (Thymallus thymallus) i certy (Vimba vimba). Obecnie łosoś i troć już tutaj nie występują. Dzięki urozmaiconemu podłożu, zmiennej głębokości wody (od 20 cm do ponad 1 m), oraz bogactwu pokarmu (szczególnie licznych kiełży) znajduje się tutaj jedno z najpoważniejszych tarlisk ryb w dorzeczu Warty. Było to najdalej od morza położone tarlisko łososia w dorzeczu Odry. Oprócz wyżej wymienionych gatunków, występują także m. in. boleń (Aspius aspius), brzana (Barbus barbus), jelec (Leuciscus nasus), kleń (Lota lota), koza (Cobitis taenia) oraz głowacz białopłetwy (Cottus gobio), dla którego rzeka Wełna jest jedynym w Wielkopolsce znanym miejscem występowania. Niedaleko ujścia Wełny złowiono w roku 1951 ostatniego w Warcie jesiotra (Acipenser sturio) (Anders 1981). Występują tutaj również interesujące gatunki ptaków m. in. zimorodek (Alcedo atthis), remiz (Remiz pendulinus), słowik szary (Luscinia luscinia) i dzięcioł zielony (Picus viridis).

Przystanek 2 – głaz narzutowy (2,5km) Zalesienie 43,25ha gruntu po kopalni żwiru w Kowanówku i pomnik przyrody. Pomnik przyrody – prawem chroniony – Głaz narzutowy – TONALIT ze Skandynawii o wymiarach: długość 165 cm, szerokość 100 cm, wysokość 170 cm, obwód 440 cm.

Opis:
Skała ciemnoszara o strukturze średnio- i gruboziarnistej. Skład mineralny stanowią amfibole i skalenie oraz ciemna mika i kwarc.
Tonalit – to nazwa skały należącej do grupy skał magmowych głębinowych (plutonicznych).
Charakterystyczne cechy głazu to: szliry czyli skupienia drobnoziarnistych czarnych minerałów oraz żyłki kwarcu.
Wiek utworzenia tonalitu – około 1 mdl lat, ale przetransportowanie go przez lądolód na teren Wielkopolski nastąpiło podczas zlodowacenia północnopolskiego około 18.000 lat temu.

Opis otoczenia:
Grunt pokopalniany byłej żwirowni Oborniki, przyjętej przez Nadleśnictwo Oborniki po rekultywacji i zalesiony w 1986 roku.


(fot. 3) Pomnik przyrody – Głaz narzutowy – TONALIT ze Skandynawii (fot. K. Naparty)

Przystanek 3 – Rezerwat „Śnieżycowy Jar” (13 km) Rezerwat florystyczny o powierzchni 2,55ha, utworzony w 1975 roku. Leży w gminie Murowana Goślina, powiat poznański, około 8 km na południowy – wschód od Obornik, na terenie Nadleśnictwa Łopuchówko. Został utworzony w celu zachowania i ochrony stanowiska rzadko występującej na niżu śnieżycy wiosennej (Leucojum vernum) (fot. 4). Śnieżyca występuje w Sudetach i Karpatach oraz rzadko w południowej części niżu, a w Wielkopolsce jeszcze tylko w okolicach Ostrzeszowa. W rezerwacie znalazła optymalne dla życia warunki i występuje masowo (fot. 5). Ponadto rosną tutaj jeszcze m. in. przylaszczka pospolita (Hepatica nobilis), czworolist pospolity (Paris quadrifolia) i konwalijka dwulistna (Majanthemum bifolium). Z ptaków występuje tutaj m. in. gniazdujący w dziuplach gołąb siniak (Columba oenas), zniczek (Regulus ignicarpillus), a także dzięcioły: czarny (Dryocopus martius), zielony (Picus viridis), duży (Dendrocopos major), średni (D. Medius) i dzięciołek (D. Minor). (fot. K. Naparty)

 


(fot. 4) Śnieżyca wiosenna – rezerwat „Śnieżycowy Jar” Leśnictwo Uchorowo Nadleśnictwo Łopuchówko


(fot. 5) Tablica informacyjna przy rezerwacie”Śnieżycowy Jar” (fot. K. Naparty)


(fot. 6) Łan śnieżycy wiosennej w rezerwacie „Śnieżycowy Jar” (fot. K. Naparty)


 

Dalej udajemy się w kierunku Pacholewa – po prawej stronie rozciągają się pola -skręcamy w prawo i docieramy do lasów Leśnictwa Buczyna i rezerwatu „Buczyna”

Przystanek 4 – rezerwat „Buczyna” (19 km)
Rezerwat leśny, utworzony w 1958 roku na powierzchni 15,75ha. Leży w gminie Rogoźno, powiat obornicki, około 11 km na wschód od Obornik, na terenie Nadleśnictwa Łopuchówko. Utworzono go dla zachowania fragmentu lasu bukowego przy wschodniej granicy zasięgu tego gatunku drzewa. Rezerwat leży na wzniesieniu morenowym o pofałdowanym reliefie. Drzewostan bukowy, z domieszką dębu szypułkowego (Quercus robur) i bezszypułkowego (Q. Petraea), ma wiek około 150 lat. Zbiorowisko leśne wykształciło się jako fitocenoża żyznej buczyny niżowej (Melico-Fagetum), choć niektóre miejsca przekształciły się w formy degeneracyjne tego zespołu. Występują także fragmenty ubogiej buczyny niżowej (Luzulo pilosae-Fagetum). W środku rezerwatu znajduje się zabagnione obniżenie określone jako zbiorowisko olszowo- szuwarowe z niewielkim lustrem wody, będące w stadium sukcesyjnym ku olsowi. Zmiany degeneracyjne fitocenoz są spowodowane brakiem otuliny i niewłaściwym gospodarowaniem w bezpośrednim sąsiedztwie rezerwatu. Flora, oprócz gatunków typowych dla lasów liściastych na bogatych siedliskach, ma spory zestaw gatunków synantropijnych (Król 1997).



(fot. 7) Tablica informacyjna przy rezerwacie „Buczyna”, w tle fragment lasu bukowego (fot. K. Naparty)

Po poznaniu rezerwatu „Buczyna” udajemy się w kierunku Słomowa – dalej Parkowo i Wełna. Za zabudowaniami gosp. Rolnego Wełna dochodzimy do kolejnego rezerwatu .

Przystanek 5 – rezerwat „Promenada” (29 km)
Rezerwat florystyczny o powierzchni 4,41ha, utworzony w 1987 roku. Położony jest w gminie Rogoźno, powiat obornicki, około 10 km na północny – wschód od Obornik, na terenie Nadleśnictwa Durowo. Obszar rezerwatu zajmuje zbocze, łagodnie opadające w kierunku rzeki Wełny, na którym zachował się fragment środkowoeuropejskiego lasu grądowego (Galio silvatici-Carpinetym). Dobrze wykształcony grąd, z okazałymi dębami szypułkowymi (Quercus robur) i paklonami (Acer campestre), należy do podzespołu G. S.-C. Corydaletosum z kokoryczką pustą (Corydalis cava).



(fot. 8) Aspekt wiosenny w rezerwacie „Promenada” (fot. K. Naparty)

Aspekt wiosenny w rezerwacie uzupełniają ponadto złoć żółta (Gagea lutea), ziarnopłon wiosenny (Ranunculus ficaria) i in. Latem można zobaczyć kwitnącą przytulię leśną (Galium sylvaticum) – gatunek charakterystyczny dla tego zbiorowiska. Ze świata zwierząt warto wymienić gągoła (Bucephala clangula), kobuza (Falco subbuteo), puszczyka (Strix aluco) i dzięcioła zielonego (Picus viridis).



(fot. 9) Tablica informacyjna przy pomniku przyrody dąb szypułkowy (Quercus robur) – w obwodzie 730 cm. (fot. K. Naparty)


(fot. 10) Rezerwat „Promenada” Nadleśnictwo Durowo (fot. K. Naparty)

Wracamy do Wełny i za zabytkowym kościółkiem udajemy się w lewo w kierunku do Jaracza Młyn

Przystanek nr 6 – rezerwat „Wełna” (32 km) Rezerwat wodny o powierzchni 9,55 ha, utworzony w 1959 roku. Leży w gminie Rogoźno, powiat obornicki, około 7 km na północny – wschód od Obornik, na terenie Nadleśnictwa Durowo. Obejmuje 3,5 km odcinek rzeki Wełny między gorzelnią w miejscowości Wełna a młynem w Jaraczu. Rzeka na tym odcinku tworzy liczne zakręty, płynąc wartkim nurtem. Lewy brzeg jest zwykle stromy, porośnięty lasem mieszanym, natomiast prawy jest płaski z zaroślami wierzbowymi, olsami lub łąkami.



(fot. 11) Rezerwat „Wełna” w Jaraczu Młyn (fot. K. Naparty)

Przedmiotem ochrony jest flora i fauna żyjąca w wartkich wodach, niezwykle rzadka w Wielkopolsce. Na skorupach małżów i kamienistym dnie żyje krasnorost Thorea ramosissima. Stanowisko to określane jest jako jedyne w kraju. Obecność innego rzadkiego krasnorostu Hildegrandia rivularis świadczy o górskim charakterze tego odcinka rzeki. Z roślin naczyniowych warto wymienić częściowo chronioną paprotkę zwyczajną (Polypodium vulgare) oraz łuskiewnika różowego (Lathaea squamaria) – roślinę pasożytniczą. Fauna nie jest w pełni opracowana, ale stwierdzono tu 31 gatunków wodnych mięczaków, m. in. 3 gatunki skójek (Unio), ślimaki – rozdepka rzeczna (Heodoxus fluviatilis), przytulik strumieniowy (Ancylus Fluviatilis) i in. (Król 1997). Z ryb występują m. in. lipień (Thymallus thymallus), pstrąg potokowy (Salmo trutta morpha fario), brzana (Barbus barbus), jelec (Leuciscus leuciscus) i kleń (Leuciscus cephalus). Bogata jest awifauna, z zimorodkiem (Alcedo atthis), siniakiem (Columba oenas), dzięciołem zielonym (Picus viridis) i średnim (Dendrocopos medius), zniczkiem (Regulus ignicapillus) oraz pliszką górską (Motacilla cinerea), co podkreśla górski charakter rzeki. Występują też bobry (castor fiber) i wydry (Lutra lutra).



(fot. 12) Muzeum młynarstwa przy rezerwacie (fot. K. Naparty)

Przy rezerwacie „Wełna” w Jaraczu znajduje się Muzeum Historii Młynarstwa i Wodnych Urządzeń Przemysłu Wiejskiego. Następnie udajemy się w kierunku Piłki Młyn i dalej do Lipy i Chlebowa.

Przystanek nr 7 – rezerwat „Bagno Chlebowo” (42 km) Rezerwat torfowiskowy o powierzchni 4,42 ha, utworzony w 1959 roku. Położony jest on na środkowej terasie Warty w Puszczy Noteckiej, niedaleko wsi Chlebowo w gminie Ryczywół, pow. Obornicki, około 10 km na północny – zachód od Obornik, na terenie Nadleśnictwa Krucz. Stanowi fragment kompleksu torfowiskowego o powierzchni 509,5 ha typu przejściowego. Całe torfowisko, w większości osuszone, jest największym tego typu ekosystemem w Wielkopolsce. Powstało ono na miejscu bardzo płytkiego zbiornika wodnego, a rozwijało się jako torfowisko atlantyckie, co w pasie Wielkich Dolin w Polsce jest rzadkością. Rezerwat ścisły został utworzony w celu zachowania torfowiska wysokiego z charakterystycznymi dla takiego biotopu zespołami roślin. Torfowisko wysokie ma typową budowę dolinowo-kępową z torfowcami (Sphagnum sp.), wełnianką wąskolistną (Eriophorum angustifolium), rosiczką okrągłolistną (Frosera rotundifolia) jako gatunkami dolinkowymi oraz szeregiem gatunków kępowych jak: wełnianka pochwowa (Eriophorum vaginatum), żurawina błotna (Vaccinium oxycoccus), modrzewnica zwyczajna (Andromeda polifolia) i in. (Król 1997). W rzadkim drzewostanie sosnowo-brzozowym rośnie m. in. bagno zwyczajne (Ledum palustre) i borówka bagienna (Vaccinium uliginosum).



(fot. 13) Torfowiska w Chlebowie (fot. K. Naparty)


(fot. 14) Tablica informacyjna rezerwatu przyrody „Bagno Chlebowo”. (fot. K. Naparty)
Ponadto często występuje siedmiopalecznik błotny (Comarum palustre) i tojeść bukietowa (Lysimachia thyrsiflor).

(fot. 15) Rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia). (fot. J. Wyrwał)


(fot. 16) Żurawina błotna (Vaccinium oxycoccus). (fot. J. Wyrwał)


(fot. 17) Siedmiopalecznik błotny (Comarum palustre). (fot. J. Wyrwał)

Na torfowiskach występuje rzadki gatunek wodnego pluskwiaka – Glaenocorisa propinqua, znany poza tym jedynie z toporowego Stawu w Tatrach (Anders, 1981).



(fot. 18) Fragment wyrobiska torfu, oczko wodne ze zgryzem bobrowym. (fot. K. Naparty)

Liczne są ślady bytności bobrów (Castor fiber), gniazdują żurawie (Grus grus), brodźce samotne (Tringa ochropus), bekasy (Gallinago gallinago). Występująca tutaj liczna populacja żmii zygzakowatej (Vipera berus) charakteryzuje się dużą zmiennością ubarwienia. Po zapoznaniu się z rezerwatem „Bagno Chlebowo” udajemy się przez Ludomicko, Podlesie do Stobnicy. W tym miejscu zobaczymy Stację Doświadczalną Katedry Zoologii w Poznaniu oraz ścieżkę „Dolina Kończaka”. W dolinie strugi Kończak projektowany jest rezerwat krajobrazowo-leśny w celu zachowania krajobrazu naturalnej doliny wraz z otaczającymi drzewostanami.

Przystanek 8 – projektowany „Wilczy Park” w Stobnicy i rezerwat przyrody „Dolina Kończaka” (56 km). Na terenie gminy Oborniki znajduje się stacja Doświadczalna Katedry Zoologii Akademii Rolniczej im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, położona koło miejscowości Stobnica, w dolinie rzeczki Kończak (Stobnica). Jest placówką naukowo – badawczą, której celem jest hodowla i restytucja rzadkich i ginących gatunków zwierząt oraz realizowanie programowych zajęć dydaktycznych i edukacji ekologicznej.



(fot. 19) Tablica informacyjna Stacji Doświadczalnej w Stobnicy. (fot. K. Naparty)

Stacja w Stobnicy ma na swoim koncie niewątpliwy sukces, czym jest udana akcja reintrodukcji bobra europejskiego w zachodniej części Polski. Rozpoczęta w połowie lat 70-tych odniosła całkowity sukces, czego najlepszym dowodem jest obecna wysoka liczebność bobra na Pomorzu i w Wielkopolsce. Od lat prowadzona jest również hodowla głuszca i cietrzewia, ptaków które wyginęły już w środowisku naturalnym na terenie Wielkopolski. Głuszce (Terao urogallus) z syberyjskiego podgatunku uralensis introdukowane zostały w lasach koło Złotowa. Do niedawna prowadzona tam była również hodowla dropia – gatunku, który całkowicie wymarł w Polsce w warunkach naturalnych i zagrożony był w skali świata. Niestety, była to próba nieudana. Prowadzona jest tez hodowla konika polskiego w typie tarpana leśnego w celu reitrodukcji tego konia w stanie zupełnie dzikim w lasach Wielkopolski.



(fot. 20) Koniki polskie w Stacji Doświadczalnej w Stobnicy. (fot. K. Naparty)

Stacja Doświadczalna w Stobnicy znana jest w kraju i za granią głównie z możliwości bezpośredniej obserwacji wilków w prowadzonej tam hodowli tego gatunku. Celem hodowli wilków w Stobnicy jest propagowanie w społeczeństwie idei ochrony tego zagrożonego wyginięciem drapieżnika. W niedalekiej przyszłości zostanie tutaj utworzony pierwszy w Polsce i środkowej Europie „Wilczy Park”, w którym będzie możliwość oglądania i filmowania wilków w warunkach zbliżonych do naturalnych. Stobnica nazywana jest też „centrum obalania mitów” o tym zwierzęciu. Stobnickie wilki maja już na koncie rolę w filmie Jerzego Hoffmana „Ogniem i mieczem”. Oprócz wilków (8 osobników), stadka koników polskich, głuszców i cietrzewi, oglądać można także szare gęsi landyjskie i bobry. Ośrodek ten dostępny jest dla turystów indywidualnych i grupowych po uprzednim umówieniu się z pracownikami, najlepiej telefonicznym. Czynny jest cały rok, z wyjątkiem zdarzeń losowych. Od osoby pobierana jest opłata w wysokości 5 zł. Dla gimnazjów, szkół podstawowych i średnich prowadzona jest szeroka edukacja przyrodnicza.



(fot. 21) Stobnickie wilki w parku. (fot. K. Naparty)


(fot. 22) Tablica informacyjna ścieżki dydaktycznej „Dolina Kończaka”. (fot. K. Naparty)

Przy planowanym parku została wykonana ścieżka dydaktyczna „Dolina Kończaka”o długości 7 km, składająca się z 12 przystanków.



(fot. 23) Tama bobrowa na Kończaku. (fot. K. Naparty)

Udajemy się dalej w kierunku Obrzycka i Leśnictwa Daniele za Wartą

Przystanek 9 – rezerwat „Świetlista Dąbrowa” (67 km) Rezerwat leśny o powierzchni 79,86 ha, utworzony w roku 1998. Leży w gminie Obrzycko, powiat szamotulski, około 15 km na północny – zachód od Obornik, na terenie Nadleśnictwa Oborniki. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych zanikającego w zachodniej części Niżu Polskiego lasu typu świetlistej dąbrowy – zespół Potentillo albae-Quercetum, zbiorowiska leśnego o charakterze subkontynentalnym występującego we wschodniej części Europu Środkowej.


Tablica informacyjna przy wejściu do rezerwatu „Świetlista Dąbrowa” . (fot. K. Naparty)

 


(fot. 25)Wigwam na parkingu leśnym przy Leśnictwie Daniele. (fot. K. Naparty)

W rezerwacie, obok obszarów leśnych, występują zagłębienia ze stagnującą okresowo wodą oraz głazy narzutowe. Florę reprezentuje gatunek charakterystyczny dla tego zbiorowiska – pięciornik biały (Potentilla alba) oraz liczne gatunki zagrożone i chronione, m. in. kruszyk biały (Epipactis helleborine), podkolan biały (Platanthera bifolia), lilia złotogłów (Lilium martagon), pięciornik skalny (Potentilla rupestris), dzwonek boloński (Campanula boloniensis), marzanka balwierska (Asperula tinctoria), marzanka wonna (Asperula odorata),i gorysz siny (Peucedanum cervaria). Od leśniczówki Daniele do Rezerwatu wykonano ścieżkę dydaktyczną o długości 6 km, na której wyznaczono 12 przystanków. Na trasie przy torach pomnik przyrody – prawem chroniony – Głaz narzutowy – BREKCJA GRANITOWA ze Skandynawii o wymiarach: długość 370 cm, wysokość 250 cm, obwód 1100 cm.



(fot. 26) Głaz narzutowy. (fot. K. Naparty)

Opis:
Skała jest barwy brązowo-czerwonawej z białymi żyłkami kwarcu mlecznego o zmiennej grubości. Jest to brekcja granitowa i częściowo posiada zbrekcjowany kwarc (do 5 cm). Fragmenty czerwonawego granitu są porozdzielane przez żyłki kwarcu. Wielkość kawałków granitowych jest zmienna, od kilku centymetrów do kilkudziesięciu w dolnej części głazu. Są to typowe czerwonawe granity skandynawskie o średnioziarnistej strukturze i zbudowane z kwarcu, ortoklazu i plagioklazu. Głaz otoczony jest średnioziarnistymi, zażelazionymi piaskami pochodzenia wodnolodowcowego (fluwioglacjalnego) z domieszka drobnego żwirku i materiału gliniastego. Wiek utworzenia się granitu jest prekambryjski (około 1 mld lat) a powstanie brekcji jest młodsze (prawdopodobnie też kilkaset milionów lat). Przetransportowanie okazu przez lądolód w postaci głazu narzutowego na teren Wielkopolski nastąpiło podczas zlodowacenia północnopolskiego, fala poznańska, tj. ok. 18 000 lat temu.

Opis otoczenia:
Grunt Lasów Państwowych w Leśnictwie Daniele, położony przy torach kolejowych w oddz. 1044i. W roku 1909 Obrzycko uzyskało połączenie kolejowe z Obornikami i Wronkami, a od 1989 r. kolej jest nieczynna.

Przystanek 10 – rezerwat „Dołęga” (77 km) Rezerwat florystyczny, utworzony w 1958 roku, zajmuje obszar 1,17 ha. Leży w gminie Oborniki, około 11 km na zachód od miasta, na terenie Nadleśnictwa Oborniki. Rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska skrzypu olbrzymiego (Equisetum telmateia), który występuje na lewym, stromym brzegu Warty. Gatunek ten jest charakterystyczny dla zespołu podgórskiego łęgu jesionowego Carici remotae-Fraxinetum, a na niżu jest rzadki i występuje jedynie w jego północnej i zachodniej części, w zbiorowiskach łęgowych związku Alno-Padion. Zwiedzanie rezerwatu możliwe jest jedynie po jego zachodniej granicy, bez możliwości wstępu do wnętrza.



(fot. 27) Skrzyp olbrzymi. (fot. J. Wyrwał)


(fot. 28) Tablica informacyjna rezerwatu „Dołęga”. (fot. J. Wyrwał)

Odległość z rezerwatu „Dołęga” do Obornik – 13 km. Łącznie długość trasy 90 km. Poza walorami przyrodniczymi na terenie lasów na wyznaczonej ścieżce rowerowej spotkać można wiele pomników przyrody i zabytków. Warte obejrzenia są: kościoły, dworki i pałace, młyny, stare cmentarze i miejsca pamięci narodowej na terenach leśnych oraz parki zabytkowe i wiejskie. Do miejsc pamięci narodowej znajdujących się na terenie Lasów Państwowych Nadleśnictwa Oborniki można dojechać oznakowanymi szlakami w terenie.

  1. Dwie mogiły oddalone od siebie ok. 300 m w Leśnictwie Sycyn, w oddz. 1099b. W jednej pochowano około 400 osób, w drugiej około 700 osób ludności cywilnej miasta Szamotuły i okolic.
  2. W Leśnictwie Rożnowo w oddz. 770a (Rożnowice) 17 mogił zbiorowych, w których pochowano ponad 12 tysięcy osób pomordowanych w latach 1939 – 1943, obywateli polskich z województwa poznańskiego, pilskiego i bydgoskiego. Wśród nich spoczywa również około 100 angielskich jeńców wojennych.
  3. W Leśnictwie Długibród na trasie ścieżki dydaktycznej „Dolina Kończaka”, w oddz. 423 znajduje się grób 2 osób z desantu , żołnierzy narodowości polskiej i rosyjskiej.
  4. W leśnictwie Rożnowo przy drodze z Rożnowa do Rożnowic przy rzece Wełna znajduje się miejsce zamordowania przez Niemców mieszkańca z Jaracza, który uciekał przez rzekę Wełnę (Józef Ślązak).

ZATOCZYLIŚMY WIELKI KRĄG W PRZESTRZENI I W CZASIE.

Leśnicy dali wiedzę i pracę
Natura – cud tworzenia
USZANUJ TO !

 

Powrót do listy





Print Friendly, PDF & Email